İNSAN…

 

ZEYNEP BEZGİN

İnsanoğluna daha fazla acı lazımdı. Acıyla olgunlaşabiliyordu. Ya da dibe batıyordu. Kalkıp ellerindeki tozu çırpanlar nimetti içlerinde. Onlar güçlüydü. Geride kalanlar, kuyunun dibinde karanlığa mahkumdu. Yaşamak istiyorsan güçlü olmalıydın bu dünyada. Güç de saçma bir şeydi gerçi. Güçlü olan güçsüzü ezmek zorundaydı sanki. İnsanoğlu kendi bulduğu oyuncakların esiri olmuştu. Ayakta uyumuş. Sıfatından uzaklaşmıştı her geçen gün. Keşke kendileri değil de sıfatları kalsaymış. İnsan denince güzel şeyler gelseydi akla. Kendi aklının kölesi olmuş bir gruptan öteye gidebilseydi keşke.

Savaşı bulan insan barışı da bulmuştu. Neden barışı değil de savaşı tercih ediyordu?.. Ego denilen, güç denilen yine insan mahsulü şeyler değil miydi?.. O da insanoğluna özgü galiba ikiyüzlülük, riya ve daha niceleri…

Bütün bunları bulabilen insanoğlu, insan olmaktan aciz olmamalı. Bencil olmamalı. Sencil olmalı. Ben değil BİZ diyebilmeli.Bunu yaparken hiç bir ayırım yapmamalı. Ayırım yaparsa yine kendi ürettiği şeylerin esiri olmaktan kurtulamaz. Ülkeleri, bayrakları insanlar kurmadı mı?. Bunları ayırmak, insanları ayırmak değil mi?..

Güçlü ol. Ama neden? Ayağa kalkmak, ellerindeki tozu silkelemek ve o kör kuyudan başkalarını da çıkarmak için güçlü ol. Onlara biraz cesaret vermek için güçlü ol. Güçlü olan başkalarının üzerine toprak atmamalı, onları kurtarmaya çalışmalı. İnsanoğlu sıfatını taşımalı. İNSAN denilince iyi şeyler çağrıştırmalı. Yoksa İNSAN artık uzaklaşan bir sıfattan öteye gidemez..

erdemler

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s