HÜZÜN…

Alışılmış cümlelerle örülmüş; hüznün perdeleri…. Basit, belki sıradan, ya da alışılmış sebeplerle; kırgınlıkla, göğsünün tam ortasına yerleşen o anlaşılmaz sancıyla… Farketmeden ilmek ilmek işlenmişti hüzün, bir kere örülmüştü hüznün perdeleri…. Zaman senin ilacın olamamıştı bence… Güvenemezdim zamana. Nesine güvenecektim ki? Boş vaadlerine mi? Benden aldığı yaşamımdan parçalara mı? Yoksa geride bıraktığı yıkıntılardan oluşturulan duvarlara mı? Tek süsü; hüzünden perdelere mi?… Gözlerinin ardını bulutlandıran, zamanın soldurdugu perdelere…. Hüzün güçlü mü yapardı insanı? Yoksa güçsüz mü? Kişiye bağlıydı bu. Bu yüzden herkesçe farklıydı hüzün. .. Kimi güçlüydü; acımadı deyip güldü, geçti.. Kimi de güçsüzdü ; ağladı kederine, boğuldu kendinde… Bense… Bense sadece saklanmak istiyorum. İçimde güçsüz ve acizin teki olduğumu söyleyen tarafımın yanılıyor olmasını dileyerek… Saklanıyorum… Belki sebeplerde, belki duygularda, belki de kendimde….

ZEYNEP DENİZ

HÜZÜN

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s